Moje małe przebudzenie nastąpiło, gdy w 2006 roku zaczęłam regularnie ćwiczyć jogę. Choć byłam z początku bardzo sceptycznie nastawiona do jogi, z czasem zaczęłam zauważać, że te proste ćwiczenia wykonywane na macie nie tylko rozpuszczają napięcia, które przez lata nagromadziły się w moim ciele, ale też w przedziwny i tajemniczy sposób uspokajają umysł, oraz zmieniają sposób w jaki patrzę na siebie i moje życie. To wtedy, na macie do jogi, po raz pierwszy spojrzałam swoim "demonom" prosto w oczy i uświadomiłam sobie, jak wiele ograniczeń sama sobie stworzyłam. Punkt, z którego startowałam nie był prosty - choć byłam wtedy jeszcze bardzo młoda, miałam już problemy z bezsennością, depresją i było we mnie pełno lęku i złości.

Joga pokazała mi wyraźnie, jakie części mnie czekały na uzdrowienie, a nawet pomogła w częściowym odzyskaniu zdrowia. Uwolniła mnie od depresji i bezsenności oraz dała mi zasmakować spokoju ducha. Pomyślałam wtedy: "Skoro postawiłam dopiero kilka kroków na tej drodze i uwolniłam się od zaledwie kilku moich ograniczeń... to co musi się kryć dalej? Dokąd zaprowadzi mnie ta droga?"

Bardzo szybko rozsmakowałam się w tym spokoju ducha i poczuciu wewnętrznej pełni, którą dawała mi joga. Nie wiedziałam jednak co zrobić, by ten cudowny stan umysłu, którego doświadczałam na macie przenieść także na swoje życie codzienne. Gdy kończyłam ćwiczyć jogę, spokój ducha utrzymywał się jeszcze na jakiś czas, aż do momentu gdy... ktoś mnie wkurzył. Pewnie znasz to bardzo dobrze. Każdy potrafi być "oświecony" wtedy, gdy wszystko idzie po jego myśli. Ale działać w sposób oświecony w obliczu wyzwań jakie stawia nam każdego dnia życie... To prawdziwe mistrzostwo. To było coś za czym zaczęłam tęsknić. I wszystko w środku mówiło mi, że tak, to jest możliwe! Wiedziałam, że jedyne czego mi trzeba to tej wody życia, która ożywiłaby we mnie ten potencjał. Potrzebowałam nauczyciela duchowego, który zaprowadziłby mnie "do domu" - do tej przestrzeni serca we mnie, której obecność dopiero zaczynałam sobie uświadamiać.

W 2007 zaczęłąm medytować i ćwiczyć jogę każdego dnia. Zrozumiałam wtedy, że to jest droga mojego życia. W duchu zaczęłam się modlić o to, by Życie zesłało mi nauczyciela, który sam przeszedł już tę drogę i mógłby mnie nią poprowadzić. I tak w czerwcu 2007 roku spotkałam po raz pierwszy w tym życiu mojego nauczyciela duchowego, Swamiego Vishwanandę.

Spotkanie ze Swamim wlało w moje "zamrożone" wtedy serce uczucie, jakiego dotąd nie znałam. To było coś, co całkowicie wykraczało poza umysł i nie mieściło się w ramach żadnych słów. To było coś, co sprawiało, że chciało mi się płakać i śmiać zarazem - to było uczucie, jakbym właśnie wróciła do domu. Poczułam się bardziej żywa i prawdziwa niż kiedykolwiek wcześniej - tak, jakbym przebudziła się z długiego snu. Pomyślałam sobie wtedy: "Kim jest ten człowiek, który sprawia, że wszyscy wokół niego czują w sercu spokój i radość? Co on takiego w sobie ma?" I pomodliłam się w sercu: "Cokolwiek to jest, chcę mieć to samo."

Zrozumiałam wtedy, że Swami Vishwananda jest tym nauczycielem duchowym, na którego tak długo czekałam. Czułam całym swoim sercem, że to właśnie on jest tym, który może mnie zaprowadzić "do domu". Zaczęłam coraz częściej odwiedzać Swamiego, a po każdym spotkaniu z nim czułam, jakby spadały ze mnie całe tony ciężaru, który nosiłam w swoim ciele, umyśle i sercu przez całe życie. Przez samo przebywanie w jego obecności i słuchanie jego słów, moje serce zaczęło bardziej otwierać się na życie, na radość, spokój, akceptację i miłość.

Wtedy zrozumiałam, że ten śnieg, przez który tak długo próbowałam się przebić, był zarazem tą wodą życia, której szukałam. Uświadomiłam sobie, że każdy z nas jest otoczony tym, czego najbardziej szuka jak ryba w wodzie. To właśnie Swami Vishwananda nauczył mnie, że jestem otoczona szczęściem, spokojem i miłością, jak nasionko śniegiem - i nauczył mnie jak "rozmrażać" te uśpione we mnie zasoby, by przemieniły się w siłę duchową. Zrozumiałam dzięki niemu, że to właśnie to, przed czym najbardziej uciekamy i czego najbardziej się boimy, okazuje się najczęściej naszym zbawieniem i pokazuje nam, w jakim obszarze naszego życia zostały zablokowane siły witalne. Bo co może nas lepiej nauczyć odwagi niż to, czego najbardziej się boimy? Kto może lepiej nauczyć nas współczucia niż osoba, której najbardziej nie lubimy? Co lepiej może nas nauczyć siły niż przekraczanie własnych słabości?

* * *

Gdy przyszła na to właściwa pora, a było to w roku 2009, Swami uczynił ze mnie nauczyciela medytacji, jednego z kilku wtedy nauczycieli Atma Kriya. Wiedziałam, że to wielkie zadanie, pomagać innym w "rozmrażaniu" uśpionych w ich sercach sił duchowych i witalnych, nie wiedziałam jednak jak wielkie - do momentu pierwszego warsztatu.

Nie potrafię wytłumaczyć tego, co dzieje się podczas kursów. Mogę jedynie odczuwać głęboką wdzięczność za błogosławieństwo Życia, które spływa wtedy w równej mierze na mnie i uczestników. Zawsze czuję wtedy, że mówi przeze mnie Ktoś dużo większy i mądrzejszy niż ta osobowość, którą żyję na co dzień. Czasem zdumiewam się słowami, które wychodzą z moich ust. To ta Osoba inspiruje innych - moje codzienne ja staje się podczas warsztatu jedynie biernym obserwatorem, w zachwycie przyglądającym się cudowi, który wydarza się dla nas wszystkich. I nieraz moje "codzienne ja" miało okazję wiele nauczyć się od "Tej Osoby".

W jakiś magiczny sposób odsłania się wtedy przed innymi i przede mną samą wewnętrzna mądrość, pochodząca znikąd, i zewsząd. Mam zawsze pełną świadomość, że nie jest to mądrość należąca do mnie, czy nawet pochodząca ze mnie, lecz przebłysk Boskiej inspiracji, który pojawia się zawsze wtedy, gdy grupa ludzi poszukujących możliwości bycia bardziej zdrowymi, świadomymi i pełnymi jest razem. Wiem też, że jest to w dużej mierze błogosławieństwo mojego nauczyciela duchowego, Swamiego Vishwanandy, którego niewidzialną obecność zawsze wyczuwam. To budzi we mnie głęboką pokorę i szacunek do tej Wyższej Siły, która przejawia się w naszym Życiu. To najbardziej motywuje mnie do tego, by inspirować innych, by także zaczęli szanować Życie i tę Wyższą Siłę, która zawsze jest gotowa wesprzeć nas we wszystkim, co czynimy.

Dziś, od 2009 roku aktywnie działam na terenie całej Polski, prowadząc warsztaty, wykłady i sesje indywidualne oraz ucząc ludzi jak medytować, oddychać, kochać i żyć w sposób bardziej świadomy i zdrowy. Z radością poświęcam temu swoje życie, a każda osoba, która wychodzi z warsztatu z lżejszym sercem i promiennym uśmiechem na twarzy jest dla mnie nauczycielem i inspiracją. Regularnie ćwiczę jogę. Każdego dnia medytuję oraz przyglądam się swoim myślom, uczuciom i snom, by lepiej rozumieć siebie - a dzięki temu lepiej rozumieć Ciebie. W wolnych chwilach uwielbiam śpiewać mantry i pieśni starożytnego Wschodu. Fascynuje mnie także psychosomatyka, dzięki której widzę z jaką precyzją ciało odbiera każde najmniejsze poruszenie umysłu, oraz astrologia wedyjska, która pomaga mi dostrzec, że każda dusza ma swój własny, unikalny plan do zrealizowania w tym świecie. Prowadząc warsztaty oraz sesje indywidualne łączę wiedzę, którą udało mi się zdobyć w tych pozornie różnych obszarach, by pokazać Ci jak niezwykłym zjawiskiem jest Życie i jak niezwykłym zjawiskiem jesteś Ty - Człowiek.

Nauczyłam się wierzyć w siebie i w innych ludzi, często bardziej niż oni sami wierzą w siebie. Nauczyłam się też szanować ukrytą w każdym Człowieku, zwierzęciu i roślinie niewidzialną siłę, która prowadzi nas przez Życie i która jest najlepszym uzdrowicielem dla każdego z nas. Nauczyłam się w pełni jej ufać i tym samym pragnę się podzielić z Tobą. Nie potrafię opisać Ci, jak to jest żyć z głębokim zawierzeniem w dobroć i inteligencję niewidzialnej siły Życia. Mogę jednak pomóc Ci tego doświadczyć.

* * *